Rozdział 46. Słodka zemsta.

In the dark of the night

(W ciemnościach nocy)
Evil will find her

(Zło ją odnajdzie)
Find her!

(Odnajdzie!)
In the dark of the night terror comes true

(W ciemnościach nocy terror staje się prawdą)
Doom her!

(Skaże ją!)
My dear, here's a sign

(Moja droga, oto znak)
It's the end of the line!

(To koniec dynastii!)

Obserwowanie meczu z ławki, a nie z trybun, było dla Sumire czymś nowym. Nie czuła się tutaj jednak obca, wręcz nie miała na to czasu. Trener Harasawa oczekiwał, że będzie na bieżąco z grą, a także w czasie przerwy zadba o zawodników. Jako że to był jej pierwszy, poważny mecz, czuła zdenerwowanie, zwłaszcza że Aomine nie odezwał się do niej ani słowem, od kiedy gra się rozpoczęła – wraz z trenerem usadzili go na ławce i chłopak dąsał się. Nie chcieli, żeby za szybko zmęczył swój kontuzjowany łokieć, woleli trzymać go jak asa w rękawie i wystawić wtedy, gdy Midorima już się trochę zmęczy.

            Dla Sumire to było niesamowite. Pokolenie Cudów, które całkiem niedawno było w rozsypce, skłócone i poróżnione, teraz znów było jednością, z tą różnicą, że na boisku walczyli przeciwko sobie na poważnie, bez taryfy ulgowej. Kiedy jednak z niego schodzili, znów byli przyjaciółmi. Cieszyło ją to, oznaczało bowiem, że Aomine już nigdy nie będzie sam.

-Panno Hana, proszę iść do szatni przygotować zimne okłady – powiedział trener, a Sumire skinęła głową. Czuła na sobie zirytowany wzrok Aomine, więc zerknęła na niego i uśmiechnęła się słabo.

-Przygotowałam również cytryny w miodzie dla zawodników – szepnęła do Harasawy, a ten uśmiechnął się lekko. To było całkiem nostalgicznie, gdyż Momoi zawsze mówiła dokładnie to samo.

-Świetnie. Aomine, przygotuj się, wchodzisz za chwilę.

            Sumire żałowała, że nie zobaczy swojego partnera na boisku, ale jej obowiązkiem było dbanie nie tylko o niego, ale również o pozostałych członków drużyny. Co prawda, Aomine był zazdrosny, ale zdążył się z tym już – jako tako – pogodzić.

            Szybkim krokiem szła w stronę szatni zawodników Tōō, w myślach powtarzając, ile i jakich okładów powinna przygotować. Pomyślała również o tym, żeby wziąć ściągacz na łokieć dla Aomine, powinien go założyć zaraz po zejściu z boiska. I nawet jeśli na zewnątrz było ciepło, weźmie jego bluzę, bo rozgrzany móg…

-Uwazaj, jak chodzisz – ktoś złapał ją za ramię, gdy z całym impetem na niego wpadła.

-Przepraszam – Sumire założyła kosmyk włosów za ucho i uśmiechnęła się łagodnie. Kiedy jednak podniosła wzrok, zamarła.

            Tuż przed nią stała legenda Kirisaki Dai Ichi oraz jeden z niekoronowanych króli, Makoto Hanamiya. Sumire poczuła, jak ogarnia ją strach. Oczy chłopaka patrzyły na nią przenikliwie, a przy tym okrutnie i zimno. Dłoń, którą podtrzymywał jej ramię, zacisnął mocno, a dziewczyna syknęła cicho.

-No, no, proszę. Dziwka Aomine – warknął.

-Nie wiem, o czym mówisz – mruknęła. –Puść mnie. Spieszę się.

-Taka niegrzeczna? Aomine mówisz to samo? – szarpnął nią, a Sumire poczuła, jak boleśnie coś drgnęło w jej obojczyku. Chociaż nie wyglądał, Hanamiya był naprawdę silny. –Twój chłoptaś nadepnął mi na odcisk.

-Co dzieje się na boisku, powinno tam zo – nie dokończyła, gdyż Hanamiya pchnął ją na ścianę. –Aomine nic ci nie zrobił…

-Oj zrobił, zrobił… - uśmiechnął się okrutnie. –A jaki będzie lepszy sposób na ukaranie go, jeśli nie zrobienie krzywdy  tobie? Miałem dopaść tego gnojka, Sakurai’a, ale to wkurwiłoby Imayoshi’ego – dodał cicho. –Ale hej, po co bić pionka, skoro mogę mieć Królową?

-N-nie rozumiem – Sumire znów się szarpnęła, próbując zignorować ból w ramieniu. Uniosła wolną rękę i wymierzyła Hanamiyi policzek, ale on chwycił jej nadgarstek, a kolano wsunął między jej nogi. Sumire pisnęła cicho i rozejrzała się. Niestety, byli na korytarzu sami – wszyscy oglądali mecz. Jej wołania o pomoc nikt nie usłyszy – wrzawa na boisku była zbyt duża.

-Wkrótce zrozumiesz – zaśmiał się Hanamiya. –Ciekawe, czy Aomine będzie chciał swoją zabaweczkę, kiedy ja z nią skończę.

-T-to ty? Ty zabijałeś? – zapytała.

-Co? Nie – Hanamiya wyglądał na oburzonego i obrażonego tym pytaniem. –Zabicie kogoś to ukrócenie jego cierpień. A ja lubię, gdy ludzie cierpią! A ty też będziesz cierpieć, ptaszyno. O tak, podetnę ci te skrzydełka – zaczął unosić kolano, a Sumire bezskutecznie próbowała się od niego odsunąć.

            Już myślała, że Hanamiya zgwałci ją na korytarzu stadionu, kiedy ktoś złapał go za marynarkę i gwałtownie od niej odciągnął. Sumire osunęła się na ziemię, kurczowo obejmując się ramionami. Parsknięcia i oburzone warknięcia Hanamiyi nie docierały do niej wyraźnie, wszystko było zagłuszone jej własnym, niespokojnym i głośnym biciem serca.

-Nic ci nie jest? – zapytał znajomy głos i ktoś pomógł jej wstać. Duża, ciepła dłoń podtrzymała ją, kiedy się zachwiała.

-D-dziękuję panu… - uniosła wzrok i nagle uśmiechnęła się, widząc przed sobą byłego członka Seirin. –Kiyoshi Teppei.

-Dobrze, że się zgubiłem – powiedział cicho. –Nic ci nie zrobił, co?

-Nie, nie – była wzruszona jego troską i zawstydzona tym, że wcześniej się go bała. Tymczasem chłopak wydawał się być jej wybawcą. –Dziękuję ci ogromnie.

-Hanamiya to ścierwo, mści się na słabszych, bo na silniejszych nie potrafi – rozejrzał się, ale Hanamiya zdążył zniknąć. –Odprowadzę cię na boisko. Pewnie cię szukają albo czekają…

-Nie, nie – zaprzeczyła po raz kolejny, czując się głupio. –Idę do szatni przygotować okłady dla chłopców – wyjaśniła, uśmiechając się blado. –Jeszcze raz dziękuję za ratunek.

-Nie mogłem pozwolić, żeby Hanamiya zrobił ci krzywdę – spojrzał jej prosto w oczy, a Sumire drgnęła. Przez chwilę wydawało jej się, że Kiyoshi chce dodać coś jeszcze, ale nagle chłopak odwrócił głowę. –Wiesz może, gdzie jest toaleta?

            Kiedy dotarła do szatni, marzyła tylko o tym, żeby położyć się na ławce i rozpłakać, chociaż na krótką chwilę. Ale nie miała na to czasu, poza tym, realizowanie zadania pomagało pokonać jej falę mdłości, która podchodziła do gardła. Dzięki Teppei’owi uniknęła gwałtu i upokorzenia, chociaż teraz bała się wyjść sama…

            Wyciągnęła z kieszeni spódniczki klucz do szatni, ale wtedy zauważyła, że drzwi są uchylone. To było niepodobne do trenera Harasawy, żeby zostawić ją otwartą. Przecież zawodnicy mieli tutaj wszystkie swoje rzeczy…

            Weszła do środka i rozejrzała się, ale wyglądało tak, jak gdyby nic nie zginęło. Szafki były przykładnie pozamykane (no, oprócz tych dwóch, które należały do Aomine i Wakamatsu, ale to akurat nic nowego, oni zawsze zostawiali bałagan), a ręczniki leżały tak, jak zostawiła je przygotowane. Drżącymi dłońmi zaczęła nalewać wody do miski, po czym z przenośnej lodówki wyjęła kostki lodu. W tak przygotowanej zimnej wodzie zaczęła moczyć ręczniki, zerkając na zegarek i sprawdzając, ile czasu jej zostało. Zdążyła ostatecznie przygotować okłady,  a także ściągacz dla Aomine i jego bluzę (chwilę się w nią wtulała, a zapach chłopaka ostatecznie ją uspokoił).

            Miała już wracać na stadion, kiedy komórka w jej kieszeni zawibrowała. Wyjęła ją i zaskoczona zobaczyła numer Aomine jako nadawcę wiadomości. Dziwne, przecież chłopak powinien mieć telefon w torbie…

            Nagle otwarta szatnia i burdel w jego szafce nabrały nowego znaczenia. Czując, jak serce bije jej niespokojnie, otworzyła wiadomość.

„Spójrz, jak blisko twojego ukochanego Aomine mogę podejść. Jak myślisz, ile czasu zajmie mi zabicie go? Dyskretne i ciche ostrze znajdzie drogę między jego żebrami i nawet się nie zorientujesz, a będzie wykrwawiał się na ziemi… A, a, a! Nie myśl o dzwonieniu na policję (bo założę się, że właśnie o tym pomyślałaś, idiotko). Nikt mnie nie znajdzie, nie ma takiej opcji. Jestem zbyt znany, nikogo nie zdziwi, że krążę dookoła zawodników. Może chcę ich trenować? W końcu mam doświadczenie! Jak myślisz, jak łatwo przyjdzie mi zrzucić winę na kogoś innego, może nawet na twojego ukochanego Aomine? Jeśli nie chcesz, żeby coś mu się stało, przyjdź do schowka dla sprzątaczek w podziemiach. Masz do wyboru, albo ty, albo on… Zapewne myślisz, że kłamię? Nie, nie! Już raz poświęciłem kobietę dla niego, tylko po to, by patrzeć, jak cierpi! Ale jeśli poświęcisz siebie, jego cierpienie będzie lepsze niż śmierć, więc zostawię go w spokoju…”

            Sumire usiadła na ławce i przycisnęła dłonie do piersi. Oddychała szybko i płytko. Morderca był tutaj. Był obok nich, dotykał rzeczy Aomine. Mógł go mieć w każdej chwili, mógł jej go odebrać z taką łatwością… Co będzie, jeśli nie zrobi tego, czego od niej chciał? Owszem, mogą to zgłosić na policję, ale oni są bezradni. Mogła to pokazać Aomine, ale on tylko wybuchnie złością i znów będzie spędzał noce i dnie opanowany żądzą dopadnięcia mordercy, co może sprowadzić na niego śmierć… A jeśli obietnica mordercy była prawdziwa? Jeśli ona się poświęci, Aomine będzie bezpieczny? Czy Momoi również miała taki wybór? Czy wybrała własną śmierć, by Aomine mógł żyć? Czy to oznacza kochać kogoś tak mocno, by oddać swoje życie za życie tej osoby?

            Kiedy telefon zawibrował, otworzyła wiadomość już bez lęku.

„Tik tak, tik tak. Czas ucieka, ptaszyno.”

            Po chwili szła już w stronę schowka dla sprzątaczek. Miała plan – nie pozwoli się złapać. Nie wejdzie prosto w pułapkę. Zaczai się na klatce schodowej i będzie obserwować tych, którzy zakradną się w okolice schowka. Zobaczy, kto jest mordercą, a wtedy ucieknie. By nie zdradził jej telefon, zostawiła go w szatni. Poruszała się cicho, dotykając ramieniem ściany. Żałowała, że mecz Tōō kontra Shūtoku wzbudza tak ogromne zainteresowanie, że nikt nie kręci się po korytarzu. Może gdyby był tutaj ktoś znajomy, nie bałaby się tak ogromnie. Mogła skorzystać z oferty Teppei’a i poprosić go o pomoc, ale na to było za późno…

            Doszła do klatki schodowej i przykucnęła przy rogu, chowając się za zabudowaną poręczą. Źle stąd dostrzegała schowek, gdyż w polu widzenia miała tylko fragment drzwi, ale lepsze to, niż nic. Sumire próbowała wyrównać oddech, by uspokoić serce. Sekundy ciągnęły się jak lata, a ona czekała. Kiedy usłyszała kroki za plecami, poderwała się.

            W tym samym momencie, kiedy dostrzegła chłopaka za swoimi plecami, zrozumiała, że dała się złapać w pułapkę dokładnie tak, jak sobie zaplanował.

-To ty… - tylko tyle zdążyła sapnąć, kiedy ogromne dłonie popchnęły ją i runęła w dół schodów.

            Aomine zszedł z boiska styrany, ale zadowolony. Pokonali Shūtoku, chociaż różnica punktów była niewielka. On i Midorima uścisnęli sobie dłonie (ku radości tłumu). Łokieć trochę go pobolewał, ale nie odezwie się i nie poskarży ani słowem, bo zarówno trener, jak i Sumire nie dadzą mu spokoju i będą powtarzać „A nie mówiliśmy!”, czym doprowadzą go do rozstroju nerwowego.

-Jestem głodny – oznajmił tylko, a Harasawa parsknął cicho.

-Domyślam się. Po tym, jak się ogarniecie, idziemy na pizzę! – zawołał do swoich zawodników, a chłopcy krzyknęli radośnie. –Na koszt szkoły! – dodał, a wtedy Tōō opanowała jeszcze większa euforia.

-Przepraszam, trenerze, ale ja… hm, Imayoshi i Susa są na trybunach i obiecałem, że – Sakurai zaczął się jąkać.

-Daj spokój, Ryo. Oni też z nami pójdą – Aomine pogłaskał go po włosach i uśmiechnął się. –Gdzie Sumire?

-Panna Hana poszła do szatni przygotować dla was okłady i cytryny w miodzie – Harasawa zerknął na zegarek. –Chociaż zajęło jej to trochę czasu…

-Pff! Nie widziała naszego zwycięstwa!

-Tak, tak. Ale przecież wiedziała, że wygramy – odparł buńczucznie Aomine.

-Idziemy do szatni, dzieci, nim się przeziębicie! – zawołał Harasawa.

            Wracali do szatni, śmiejąc się i żartując. Aomine dobrze się czuł jako część drużyny, a nie tylko as, który stał z boku. Miał wrażenie, że wróciły dobre czasy Teikou – znów żył koszykówką, znów miał przyjaciół, a dodatkowo miał dziewczynę, która go kochała i dbała  o niego. Po chwili dołączył do nich Imayoshi i Susa, gratulując im zwycięstwa.

-Wygraliśmy! – zawołali chórem, wpadając do szatni. Odpowiedziała im cisza, więc spojrzeli po sobie nawzajem.

-Może Hana wyszła do łazienki? Baby tak mają.

-Ej, ej, mówisz o mojej dziewczynie – Aomine strzelił go w tył głowy i rozejrzał się. –Powinna tu na nas czekać.

-Czy to nie jej telefon? – Sakurai pokazał palcem na komórkę, która leżała na ławce.

-To się robi naprawdę dziwne…ale hej, raczej nikt nie porwał jej z naszej szatni, co? Nie mógł, co? – Wakamatsu spojrzał na trenera, a ten pokręcił zdezorientowany głową.

-Są opatrunki, są cytryny – zauważył. –Ale gdzie jest panna Hana…

-Chwila – Aomine podniósł jej telefon i otworzył wiadomości.

            Jego koledzy od razu zauważyli, że coś jest nie tak, gdyż Aomine cały zesztywniał zacisnął dłoń na telefonie niemal tak mocno, że aż coś trzasnęło. Bez słowa rzucił się do własnej torby i wysypał jej zawartość na ziemię, ale nie znalazł swojej komórki.

-Aomine, co się dzieje?

-Hej, hej, Aomine, spokojnie, co się stało? – Harasawa złapał go za ramię, a Aomine spojrzał na niego dziwko.

-Morderca ma Sumire – wymamrotał. –Są w schowku, on… on wysłał wiadomość z mojej komórki chwilę temu…

-To dlaczego tu jeszcze stoimy?! – warknął Imayoshi i wybiegł z szatni. Tuż za nim pobiegła reszta.

            Chociaż po meczu nogi piekły ich i bolały, myśl o tym, że jedna z nich – i kolejna! – mogła paść ofiarą mordercy, dodawała im sił. Nie mogli pozwolić, by powtórzyła się sytuacja z Momoi, nie po raz drugi. Po drodze minęli zawodników Seirin i Sakurai zatrzymał się na chwilę, by w szybkich, krótkich słowach streścić im, co się stało.

            Gdyby nie okoliczności, zapewne za zabawne uznaliby fakt, że prawie dwadzieścia osób biegnie wąskimi korytarzykami, prawie w ogóle ze sobą nie rozmawiając. Aomine czuł, jak żołądek podchodzi mu do gardła i chce mu się rzygać. Jeśli ten skurwysyn położył na niej dłonie, zabiję gnoja… Zatłukę gołymi rękoma!

            Kiedy zauważyli schowek, zwolnili. Otwarcie tych drzwi było najgorszą rzeczą, jaką musieli zrobić. Aomine złapał za klamkę i szarpnął drzwiami, ale one się nie otwarły. Uderzył w nie pięścią.

-Sumire! Sumire, jesteś tam?!

            Wciąż ją wołając, wraz z Wakamatsu próbowali wyważyć drzwi, podczas kiedy ktoś z Seirin pobiegł szukać woźnego lub sprzątaczek. Pozostali stali za nimi, drepcząc nogami w miejscu, bezsilni i zdenerwowani. W końcu to Imayoshi i Susa zaczęli się rozglądać dalej, w stronę piwnic.

-Aomine! – krzyknął nagle Susa, widząc drobną postać leżącą u stóp schodów prowadzących do piwnicy. Wraz z Imayoshim zbiegli tam i kucnęli przy Sumire, której ciało leżało w dziwnej pozycji.

            Aomine przez chwilę stał w połowie schodów, patrząc na nią z przerażeniem. Dziewczyna co prawda wyglądała tak, jakby spała, ale mała kałuża krwi obok jej głowy, a także ręka i noga wygięte pod dziwnym kątem nie wróżyły niczego dobrego. Z daleka nie widział również czy oddycha. Była blada, a wargi miała sine.

-Jest cała zimna – wymamrotał Susa, a Imayoshi syknął na niego i palcami dotknął jej szyi, szukając tętna.

-Żyje! – krzyknął. –Niech ktoś dzwoni po karetkę!

-Trener już to robi – Sakurai zbiegł do nich, ściągając po drodze swoją bluzę. Cieszył się, że jako jedyny miał ją ze sobą, bo teraz mogli nakryć nią Sumire. Wśród pozostałych krążyło szeptem „żyje” i „co za ulga”, ale szybko umilkli.

            Ciszę przerwał głośny krzyk Aomine. Słowo było niezrozumiałe, ale zrozumieli kontekst. Wakamatsu wraz z Susą złapali go i przytrzymali, chociaż wymagało to od nich ogromnej siły.

-Nie możesz jej dotknąć! – tłumaczyli mu, ale on nich nie słyszał.

Wszystko zalała czerwona fala wściekłości. Morderca odebrał mu osobę, którą kochał najbardziej.

           

Ever since you walked away

(Odkąd odeszłaś)
Left my life in disarray

(Zostawiłaś moje życie w nieładzie)
All I want is one more day

(Wszystko czego pragnę to jeszcze jeden dzień)
It's all I need

(To wszystko czego potrzebuję)
One more day with you

(Jeden więcej dzień z Tobą)

            Tak Was zostawię. Ho, ho, ho. Nie, mordercą nie jest Mikołaj. Kto zabija, dowiecie się za tydzień.

            W rozdziale wykorzystano piosenkę „In the dark of the night" (Jum Cummings, z filmu „Anastasia”) oraz „Everytime” (Simple Plan).